Hondenbelasting en boetes voor niet opruimen hondepoep omhoog…?

Van mij mag het, de boetes het liefst met 500%!

Soms met tegenzin loop ik dagelijks mijn ommetje in de wijk. Niet omdat ik het niet graag doe, oh nee! Beweging is goed zegt én de huisarts én de cardiologe én ik verbeeld me dat het ook goed is! Dus probeer ik elke dag een half uur te lopen.

Helaas is dat half-uurtje-wandelen bijna dagelijks op ‘spitsroeden-lopen’ geworden. Wat wil het geval: loop ik op het trottoir aan de Woudhuizerallee dan moet je laveren tussen de hondekeutels door. Het maakt niet uit in welk deel van de allee je loopt! Ga je wandelen aan de Zuthensestraat dan gaat het nu nog net: je ziet wel hondepoep liggen, meer dan een paar maanden geleden, het kan er nog mee door... Ook in het Kasteel is het uitkijken geblazen! En zo kun je nog wel even doorgaan: nagenoeg in elke straat of laan ligt er van die er van die vieze troep.

In de vergadering van de Wijkraad Osseveld-Woudhuis (Apeldoorn) op 8 maart jl. sprak ik hierover met een BOA, dat is een Buitengewone opsporingsambtenaar van de gemeente. Hij en de collega’s houden o.a. toezicht op mensen die “de hondenuitwerpselen niet opruimen”. Een nobel streven, uiteraard. Dat ik ze in onze wijk nooit zie kan aan mij liggen… wat ik wel zie is dat het aantal mensen (mannen én vrouwen) dat hun hond laat poepen op plaatsen waar dat niet mag, toeneemt. Soms hebben ze kleine hondjes met een klein hoopje poep, soms hebben ze ook grote honden (soms de grootte van een kalf!) en een hoop dat die deponeren! En wat dan het ergste is: de bazen/bazinnen staan er bij, kijken er naar en kijken dan laconiek de andere kant op… en lopen weg met de hond, de poep achterlatend!!! Aso-gedrag noem ik dat!

Refoblogster is weer begonnen…

Teunie is er uit… ze blogt weer…

 

Op 16 februari schreef ik over Teunie Luijk met de kop "Succesvol refo-blogster terug naar het aanrecht". Zij ging mede op grond van een opmerking van iemand die haar dierbaar was tijdelijk stoppen. Ik, en met mij honderden ‘volgers’ betreurden haar stop. Na een maand zou ze beslissen wat ze in de toekomst zou gaan doen…

Inmiddels is Teunie weer begonnen te bloggen! Ze schrijft weer, tot groot genoegen van velen, waar ik mij ook toe reken.

Heel informerend is wat Teunie letterlijk schrijft:

 

 

Op 16 februari besloot ik mijn 'stukje' met een opmerking die me niet door iedereen in dank is afgenomen. Ik schreef letterlijk: "....mag Teunie niet haar gaven en talenten gebruiken en er plezier aan hebben omdat er schijnbaar nog steeds mensen zijn die geloven of denken dat het enige recht dat een vrouw heeft het aanrecht is…”?. Nu wil ik afsluiten met een bijna copie van wat ik toen schreef: 

 

Teunie mag haar gaven en talenten gebruiken en er plezier aan hebben ondanks dat er schijnbaar nog steeds mensen zijn die geloven of denken dat het enige recht dat een vrouw heeft het aanrecht is…! 

(Teunie's weblog lezen: ga naar www.eenvoudigleven.blogspot.com)

Wij zijn weer opa en oma geworden…!

Na vier kleindochters nu een kleinzoon

Op 10 maart jl., (om 23:27 uur volgens zoon René), is Mats Christian geboren in het Bronovo-ziekenhuis te Den Haag. We wisten dat het niet lang meer zou duren, echter dat het zo vlug zou komen…

We waren ’s middags in Groningen om met een grote vriendengroep de 70e verjaardag van een vriendin met o.a. een hapje en drankje te vieren. Er was bij ons aanvankelijk twijfel om te gaan: de geboorte was verwacht op 7 maart, het zou dus eigenlijk elk moment kunnen gebeuren! Onze zoon had regelmatig sms-overleg met zijn moeder: ’t is niet te zeggen wanneer hij komt… Wij dus op naar Groningen, mobieltje ‘aan’ en regelmatig even kijken. Geen nieuws!

Om acht uur ’s avonds waren we weer terug in Apeldoorn. De rest van de avond maar wat praten, lezen en t.v. gekeken.

Totdat, nou ja… we wisten inmiddels dat schoondochter Saskia en zoon René in het ziekenhuis waren: we bleven op en waren best gespannen. Totdat zoon ons belde en vertelde dat we weer oma en opa waren geworden, nu van een kleinzoon.

We zijn toen maar gaan slapen, ook al ging dat wel anders dan normaal. Heel wat gedachten gingen door ons heen. We waren blij dat de zwangerschap geëindigd was met een vlotte geboorte. Met onze kinderen zijn we blij en dankbaar met de geboorte van onze eerste kleinzoon.

Zondag 11 maart zijn we uiteraard naar Den Haag gegaan. Saskia en René met Mats Christian waren in de loop van de morgen vanuit het ziekenhuis naar huis vertrokken. Daar hebben wij het nieuwste familielid bewonderd enz.; de beide zussen waren ook blij met hun broertje. Naderhand kwamen ook andere familieleden uit Apeldoorn en Den Haag acte de presance geven…

’s Avonds, weer thuis hebben we nog heel wat nagepraat, dat zal duidelijk zijn. Met een blij gevoel zijn we gaan slapen!

11-03-2012    Grootvader en kleinzoon

Nederland schoon… Opruimen zwerfvuil zinvol?

Scholen helpen bij het opruimen van zwerfvuil

Op 5 maart j.l. ontving ik een twitter-bericht dat me deugd deed: Ook scholen in (mijn wijk in?) Apeldoorn doen de volgende week mee aan het opruimen van zwerfvuil. Het bericht heeft me gisteren en ook vandaag weer bezig gehouden. Twee vragen komen steeds weer bij mij naar voren: ‘hoe ontstaat zwerfvuil?’ én ‘wat kun je doen om zwerfvuil te voorkomen?’.    

Ik ben even gaan zoeken op het internet, het resultaat kun je zien op de website  http://www.nederlandschoon.nl/zwerfafval

Opvallend vond ik het dat jongeren tussen 18 en 25 als grootste vervuilers worden genoemd.  Echter: 18% van de zwerfvervuilers is 50 jaar of ouder…

Ik hoop dat de scholen die mee doen aan de opruimactie vooraf ook aandacht zullen schenken aan mijn twee vragen. Misschien dat de kinderen dan thuis hun broers/zussen én hun ouders duidelijk kunnen maken dat het zo maar op straat of weg gooien van afval niet hoort.

Mijn verwachting is dat we één dag een schone wijk hebben…

Scheepsbouw en tewaterlatingen…

Een fascinerend iets.

Ik ben geboren en getogen in de provincie Groningen. De provincie van klei en ‘stugge mensen’ (zoals sommige niet-Groningers zeggen), ook de provincie met de vele mooie borgen en kostbare kerkorgels. Maar ook de provincie waar vroeger én nu nog steeds schepen worden gebouwd.

Uit mijn jeugd weet ik me nog te herinneren dat we op gezette tijden gingen kijken bij Scheepswerf Apol in Wirdum (ja,ja, komt het u iets bekend voor: Thomas Rosenboom schreef hierover een roman, de scheepswerf heet bij hem Bepol) of bij de Scheepswerf Doornbos c.s. in Tjamsweer (bij Appingedam).  Later, toen we wat verder konden fietsen, gingen we ook regelmatig kijken bij de scheepswerven aan het Winschoterdiep in Hoogezand, Martenshoek. Er was dan een (zijwaartse) tewaterlating van een gebouwd schip dan wel van het casco van een nog verder af te bouwen schip.

Als toeschouwer was het de kunst om zo dicht mogelijk bij de werf te komen. Helemaal gaaf was het als je op de weg tegenover het schip op de helling stond, al liep je dan een vlotte kans dat je voeten niet droog bleven… Het was altijd spannend of de tewaterlating goed ging. Bijna steeds was dat het geval, al herinner ik me eens dat het niet goed ging. Eén deel van het schip bleef op de helling steken, het andere kwam in het water terecht… Hoe dat toen verder is gegaan weet ik niet meer.  

Ik moest hieraan denken toen ik vandaag van een vriend een link naar een YouTybe filmpje kreeg gemaild. Het ging over de tewaterlating op  2 maart j.l. van de U.A.L. bij scheepswerf Bodewes te Hoogezand. Spectaculaire beelden! Ik heb de link van hem en van nog een ander filmpje hieronder vermeld:

http://www.youtube.com/watch?v=cXgI1hLMyJg&feature=youtube_gdata_player

https://www.youtube.com/watch?v=4yUiMVa2ia0&feature=related

Als je geïnteresseerd bent: er zijn meer filmpjes…

Persoonlijk vind ik het nog steeds een fantastisch gezicht! Het doet me echt weer aan vroeger denken.

Even een berichtje sturen... kan dat?

In overleg kan veel, ik probeer het.

Een lezer van mijn blog vroeg me of het mogelijk zou zijn om hem een seintje te geven als ik weer iets had toegevoegd… De aap kwam al gauw uit de mouw, echter anders dan ik had verwacht! “Als jij nu elke dag iets schrijft, weet ik dat ik een paar keer per week moet gaan kijken.”  Ik voelde het meteen: omdat ik niet elke dag schrijf (soms is er geen onderwerp, soms is er geen tijd…), lag het min of meer aan mij dat hij niet regelmatig mijn blog las! Het kwam er bij hem niet van om elke dag even te kijken of ik iets had geschreven… Nou ja, toch ook wel weer te begrijpen.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de bovenstaande vraag van de lezer niet zo vreemd is. Regelmatig krijg ik een mailtje als een van de collega-bloggers iets heeft toegevoegd aan zijn of haar blog. Voor mij is dat dus een teken om even te kijken, te lezen en al dan niet te reageren. Een andere blogger (een huisarts in ruste in het westen van het land bleek later) zond elke vrijdagavond een e-mail als hij in die week iets had gepubliceerd. Tot dat er een aantal weken achter elkaar geen mails meer kwamen… Het bleek toen dat hij niet meer kón schrijven en zijn nabestaanden wisten niet af van zijn gewoonte!

Ik heb me voorgenomen om vrijdag of zaterdag een mail te zenden als teken dat ik in die week iets aan het blog heb toegevoegd.  Als u/jij (nog) geen emailbericht ontvangt, dan is uw/je email-adres niet in mijn lijst opgenomen. Stuur een email aan het adres: jaapzegt@admilan.nl  en ik voeg het toe.

Eventuele op- of aanmerkingen kunnen ook dit email-adres worden gezonden.

Als u/jij geen e-mailbericht meer wilt ontvangen: stuur een e-mail aan het adres: stopjaapzegt@admilan.nl en ik verwijder het adres uit de lijst.

Als naderhand blijkt  dat dit systeem niet werkt dan wel te veel administratieve belasting vormt, dan zal ik dat laten weten.

Vooroordelen: Je moet er voorzichtig mee zijn…

Wie past zich bij de ander aan of omgekeerd

Niet zo lang geleden liep ik in een van de winkelstraten van Apeldoorn. Het had evengoed ergens anders kunnen zijn, bijvoorbeeld in Groningen. Het was, schat ik,  ongeveer half twaalf ’s morgens. Veel mensen op de been, sommigen aan het winkelen, anderen lopen meer of minder gehaast naar, ja waarheen eigenlijk?  De mensen om me heen zijn deels blank, deels gekleurd (en ik bedoel dit beslist niet negatief), een mengelmoes dus.

Op een zekere plaats zie ik een groep jonge mensen staan te praten, roken, lachen en wat dollen. Het zijn jonge mensen van wie ik de leeftijd niet kan schatten, dat ligt natuurlijk aan mij. Toch doe ik een gok: ik denk dat ze tussen de 15 en 20, misschien 25 jaar zijn…  Het komt me in eens heel vreemd voor: zijn dit nu jongeren die of normaliter naar school behoren te gaan of aan het werk behoren te zijn? Zo op het gezicht zie ik niemand die een schooltas bij zich heeft… ook zie ik niet iets wat lijkt op werkkleding. Dus: het zijn jonge mensen die hun vertier op straat vinden… Mij bekruipt dan een vreemd gevoel. Zouden deze jongeren het prettig vinden om op straat te zijn in plaats van in een schoolbank of in een fabriek of kantoor? Ze beschikken naar wat ik zie over geld, want ze roken en er zijn die juist iets warms bij de V en D (?) opgehaald hebben en zo als het lijkt heerlijk staan te smikkelen. Waarschijnlijk hebben ze een uitkering, immers als je niet werkt krijg je geld van de gemeente c.q. de gemeenschap. Daar kun je rookwaar en hap-snap-vette-eetwaar voor kopen, zonder geld lukt dat niet!

Dan in eens begin ik me te realiseren dat ik wel heel vreemd bezig ben. Ik ben me een oordeel aan het vormen over een aantal jonge mensen die ik op straat zie. Jonge mensen die in mijn beleving daar niet horen, die bezig moeten zijn met hun opleiding of hun baan. Op die manier kunnen ze bijdragen aan onze gemeenschap in plaats van te teren op onze gemeenschap. Ik ben een oordeel aan het vormen zonder met deze jonge mensen te hebben gesproken. Ik doe dat, ik die een ander vaak heb voorgehouden nooit zonder de achtergronden te kennen een oordeel over iets of iemand te vellen. Dan bedenk ik me dat ik niet de enige ben die dit doet. Het is weliswaar een schrale troost, maar het is er. Immers, dag in dag uit hebben we oordelen en vooroordelen over anderen. Mij aansprekende voorbeelden zijn de vooroordelen over anderen zoals die door b.v. sommigen van de PVV van Geert Wilders gebezigd worden. En toch, inwendig zijn we het soms ook wel wat met die vooroordelen eens. Je kunt er hele discussies aan wijden, maar lost het iets op?

En toen, ja toen moest ik denken aan een column van Jantine J. de Boer in ‘Perspectief ‘ van 11 november 2011.  Behartigenswaardige woorden,  leest u zelf maar: