Lessen over homoseksualiteit…een goede zaak?

Verplichte informatie over o.a. homo- en transseksualiteit op scholen

Op de televisie en ook anderszins is duidelijk geworden dat Minister van Bijleveld van onderwijs scholen wil (en gaat!) verplichten om aandacht te gaan besteden aan seksualiteit. Op zich is daar niets mis mee, ik vind het zelfs wel goed. Ik acht het beter dat kinderen op school dan op straat hun kennis op doen, nog beter is het om een combinatie van thuis en op school te hebben.  In het lesprogramma moet met name aandacht geschonken worden aan homo- en transseksualiteit. Ik leid uit wat hierover geschreven en gesproken wordt af dat dit tot dusver niet altijd en wellicht ook niet overal al voldoende gebeurt. Om een en ander te bereiken worden de ‘kerndoelen’ aangescherpt.

In 2009 werd in de Kamer een motie aangenomen waarin werd besloten dat er neer aandacht besteed moest worden aan ‘seksualiteit en seksuele diversiteit’.  Aan die motie is naar de mening van velen nog steeds niet niet of niet voldoende uitvoering gegeven. Naar werd gezegd, ik heb dat niet gecontroleerd!, zou de Minister bang zijn om scholen te gaan verplichten voorlichting te gaan geven over allerlei maatschappelijke onderwerpen; ze zou, zo werd gezegd, ernstig rekening willen houden met stromingen die zich om godsdienstige redenen verzetten tegen lessen over homoseksualiteit… 

De Minister heeft nu bakzeil gehaald, ze heeft toegezegd de verplichting zo snel mogelijk op te leggen. Ik denk dat het een juiste beslissing is.

In de berichtgeving die ik op t.v. en internet en in de kranten over dit onderwerp lees, komt ook iets heel bijzonders naar voren. Ik bespeur dat er in reacties en commentaren met een opgeheven vingertje en of een knikje van het hoofd in de richting van de met name christelijke / reformatorische scholen wordt gewezen en gekeken. Daar zou de voorlichting wel op een laag pitje staan, denkt men.  Ik lees echter nog meer: Uit  onderzoek is gebleken dat ruim 60% van de jongeren op de school nooit voorlichting ontvangt over homoseksualiteit. Het aantal zelfmoordpogingen van homojongeren is vier keer zo hoog als dat van heteroscholieren.  Ooit zei Boris van der Ham, destijds Kamerlid voor D66 dat driekwart van de homojongeren wordt gepest of in elkaar geslagen…

Voor mij is wel duidelijk dat voorlichting de hoogste urgentie moet hebben. De levensbeschouwelijke scholen, waartoe ik de scholen van christelijke signatuur in de meest uitgebreide zin reken, hebben hier een taak! Maar zij niet alleen: hoe is het gesteld met de voorlichting op de ‘openbare’ scholen?  Ik heb sterk de indruk dat ook daar een verbetering wenselijk is. Hoe ik daar bij kom?  Wel: de 60%  die ik hiervoor noemde, kan nooit alleen uit de levensbeschouwelijke richting komen… 

Markttoezichthoudersberaad… (vervolg)

Markttoezichthouders doen aanbevelingen voor effectiever toezicht

Naar aanleiding van het Markttoezichthoudersberaad (zie mijn eerdere publicatie) heeft ook het College Bescherming Persoonsgegevens een zogenaamde mededeling op de website gezet.

Het is interessant, je moet er echter wel in geïnteresseerd zijn! Voor zij die dat zijn is hier de link:

http://www.cbpweb.nl/Pages/med_20111114_markttoezichthoudersberaad.aspx

Ook de notitie is hier te downloaden (pdf):

http://www.cbpweb.nl/downloads_med/med_20111114_MTB_inbreng_KVOTIII_110905.pdf

Markttoezichthoudersberaad… wat is dat?

De consument moet (steeds beter) beschermd worden

Er is zoals algemeen bekend is toezicht van of namens de overheid op banken, verzekeraars, ziekenhuizen, zorgverleners, enz. enz. Wat het doel van deze toezichthouders is, is duidelijk omschreven in WikipediA: toezichthouder is een door de overheid aangesteld, onafhankelijk en onpartijdig instituut dat toeziet op naleving van wet- en regelgeving door organisaties. Toezicht wordt gedefinieerd als het verzamelen van informatie over de vraag of een handeling of zaak voldoet aan de daaraan gestelde eisen, het zich daarna vormen van een oordeel daarover en het eventueel naar aanleiding daarvan interveniëren. 

We hebben in ons land heel wat ‘toezichthoudende’ instanties. Ik noem een aantal bekende: Agentschap Telecom;(AT); Algemene Inspectiedienst(AID); Autoriteit Financiële Markten (AFM); College Bescherming Persoonsgegevens (CBP); Consumentenautoriteit (Ca); De Nederlandsche Bank;(DNB); Nederlandse Mededingingsautoriteit(NMa); Nederlandse Zorgautoriteit(NZa);Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW); Voedsel en Waren Autoriteit VWA).

Er zijn er nog meer…

Mauro Manuel... waan van de dag?

Dat was dat, nu maar weer over tot de orde van de dag!

Het gedoe over Mauro en alles wat daar direct of indirect betrekking op heeft gehad, heeft duidelijk laten zien dat niet alleen politici maar ook de pers (televisie, dagblad, radio) nooit objectief is, kan zijn en zal zijn. Tot vervelens toe werd het ‘drama’ Mauro naar voren gebracht, soms werd de jongen er zelf als het ware met de haren bijgesleept… Bijna altijd ging het over of werd er naar toe gepraat en geschreven dat de boze minister Leers de schuld van alles was en dat er tegen hem aangeschopt moest worden… Wat sommigen (inclusief programmamakers en journalisten) ook behoorlijk deden.

Dat er daardoor reacties, vóór en tegen uitzetting of een middenweg kiezend, kwamen was begrijpelijk. Als je kijkt welke zinnige en zinvolle opmerkingen in de lezersrubrieken in de kranten of op fora werden geschreven liet je het gevoel krijgen dat we toch een sociaal voelend volkje zijn… De keerzijde: als je kijkt wat er voor stompzinnige, vieze, vuile, krenkende enz. opmerkingen in dezelfde lezersrubrieken en fora werden geschreven liet je het gevoel krijgen dat we per saldo een a-sociaal-voelend en intolerant volkje zijn… Probeer daar nu maar eens uit wijs te worden, dat valt niet mee, het vergt inspanning.

Nu de affaire Mauro gelukkig wat naar de achtergrond is geraakt komen er af en toe ook wat eerlijker en tot nadenken aanzettende reacties naar voren.

Een regelmatige ’column’-schrijver in Trouw is de heer Jan ten Hove; feitelijk is hij geen column-schrijver maar ‘gewoon’ lezer uit Sint-Jansklooster. Hij heeft vroeger voor Trouw gewerkt/geschreven; zijn schrijfsels vind ik vaak juweeltjes.

Grotere letters, beter te lezen…

In overleg is veel mogelijk

Het ouder worden brengt af en toe wat ongemakken mee: de mensen in je omgeving gaan zachter praten (…), men gebruikt kleinere letters in boeken en kranten (…), de deurbel is waarschijnlijk ook aan vervanging toe en de beltoon van de telefoon is ook niet  meer jé-van-het (…).

Tot overmaat van ramp is ook de inhoud van mijn webblog niet meer zo goed te lezen werd me verzekerd (“ben je een kleiner lettertype gaan gebruiken?”); aan dit laatste kan ik wat doen. Of er aan de andere ‘klachten’ wat is te doen is niet aan mij om te beoordelen!

Na overleg met andere lezers heb ik besloten een groter lettertype te nemen, dat zal gelden voor de nieuwe berichten… Tussen de bedrijven door zal ik de oudere berichten van dat grotere lettertype voorzien. Dat kost tijd… u merkt van zelf als alles is aangepast...

 

Hopelijk nu weer meer leesplezier..!

   

C.I.Z.: een bureaucratisch monster…?

"VVD wil af van centrum voor zorgindicaties"

Deze kop stond in Trouw van 5 november j.l. Uiteraard was ik meteen geïnteresseerd vanwege mijn werkzaam verleden. Het VVD-Kamerlid Venrooy-van der Ark zegt: “Wij willen er vanaf, helemaal. Het C.I.Z. was een mooi idee, maar de uitwerking is desastreus”. Zij zal voorstellen om het C.I.Z. helemaal af te gaan schaffen.

Wat is het C.I.Z.? Veel mensen kennen deze afkorting, het staat voor Centrum Indicatiestelling Zorg.  Niet altijd wordt er positief over deze instelling gedacht. Wie ooit met de AWBZ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten) in aanraking is geweest kent de instelling en zal zich herinneren de ellenlange formulieren die bij een aanvraag voor hulp (b.v. opname in een verpleeghuis) ingevuld moeten worden. Daarna was (en is) het maar afwachten welk antwoord uit de bureaucratische molen komt, meestal omschreven als ‘u heeft recht op ….. zorg …. voor zoveel uren in de week’ of iets in die trant.

Om iets meer gewaar te worden heb ik gekeken op de website van het C.I.Z. Ik lees daar:

"Het CIZ beoordeelt of mensen recht hebben op AWBZ-zorg. Dit gebeurt op basis van objectieve criteria, zodat de beoordeling overal in het land hetzelfde is. Deze criteria zijn een vertaling van de richtlijnen van het ministerie van VWS. Het CIZ bestaat sinds 2005. De organisatie heeft 1900 medewerkers en heeft vestigingen door het hele land.

Indicaties stellen en toetsen.

In veel gevallen geeft een zorgaanbieder een herindicatie, die vervolgens onafhankelijk getoetst wordt door het CIZ. Mensen in complexe situaties krijgen een indicatie van het CIZ zelf. Indien nodig gebeurt dit integraal, door ook andere regelingen dan de AWBZ en de woon- en leefomstandigheden bij de indicatie te betrekken.

Informeren.

De onafhankelijke gegevens over de zorgsector die het CIZ verzamelt, zijn van belang voor budgetbewaking en nieuw beleid. Het CIZ informeert diverse partijen over verschuivingen in toegekende AWBZ-zorg door beleidswijzigingen en veranderingen in de bevolkingssamenstelling."

Sinds de instelling van het C.I.Z., uiteraard met de beste bedoelingen, is het naar ik heb begrepen steeds meer een log monster geworden. Er worden uniforme regels gehanteerd, op zich is dat wel goed, echter niet altijd kun je daar mee uit de voeten.  Sabine Uitslag, CDA-Kamerlid noemde enige tijd geleden het CIZ ‘een bureaucratisch monster’ en wilde hervorming van de instelling. De SP wil, evenals de VVD, van het CIZ af.

Als dat zou gebeuren, is het weer een terug naar af… vroeger was het de huisarts als de meest aangewezen persoon die de indicatie stelde voor de te verlenen hulp, veelal in of na overleg met de zorgverlener. De lijnen waren kort, met alle voordelen van dien. Tegenwoordig is het anders, er zijn nu twee systemen: als je ziek bent ga je naar de huisarts, wil je awbz-hulp (b.v. verpleeghuis) dan moet je naar het CIZ.

In de gedachtengang van het VVD-Kamerlid wordt de huisarts weer de poortwachter voor alle vormen van zorg, lang- en/of kortdurend…

Ik ben benieuwd hoe e.e.a. zal worden… dat er wat moet gebeuren is voor mij duidelijk!

Meten met (verschillende) maten…

Acceptatie van mede-Nederlanders lukt nog niet overal  

Het is inmiddels zo’n vijftig jaar geleden dat de eerste ‘buitenlanders’ hier als gastarbeiders werden binnen gehaald. Het waren mensen uit Turkije. Sinds die tijd zijn er heel wat ‘buitenlanders’ gevolgd. Met alle voordelen en nadelen van dien... Ze kwamen aanvankelijk om o.a. het werk te doen wat Nederlanders niet wilden doen… Veel gastarbeiders zijn inmiddels mede-landgenoten geworden, onderdeel van en behorende tot onze samenleving! Ik moest hieraan denken toen ik in Perspectief (het weekblad voor de PKN-gemeenten in Apeldoorn) van 21 oktober 2011 de column “Kruid(t)Koek” las met als de titel “Twee maten”. De schrijver is Pier Slump. Hij schrijft:

Bij het 'meten met twee maten' gaat het om ongelijke behandeling. Men legt niet voor een ieder dezelfde normen aan, maar han­teert verschillende normen voor verschillende mensen. Dat is onrechtvaardig. In de rubriek "Zoals gezegd" in dit blad las ik, dat volgens de Statenvertaling dit meten met twee maten een 'gruwel' in Gods ogen is. In die rubriek werd verwezen naar Spreuken 20, waar staat: “Tweeërlei weegsteen, tweeërlei efa is den HEERE een gruwel, ja die beide.” Toch bezon­digen wij ons allemaal wel eens aan zoiets. Neem het volgende voorbeeld:

Velen van ons ergeren zich er aan dat onze mede-Nederlanders, afkomstig uit Turkije, Ma­rokko of anderszins, een stukje van hun eigen cultuur vasthouden. Wanneer zij bijvoorbeeld hun kinderen naast Nederlands ook de eigen landstaal leren. Of wanneer zij in bepaalde stadswijken zich onvoldoende mengen met ons autochtonen. Kortom: wanneer zij onvol­doende assimileren. Wij vinden dan met z'n allen dat de multiculturele samenleving is mis­lukt en spreken daar dan schande van. Som­mige leden van de Tweede Kamer voorop.

Onze zoon woont in Sydney. Een stad van bijna vijf miljoen inwoners. Inwoners die geko­men zijn uit vele landstreken van deze aarde. Zo is daar een Italiaanse wijk, waar je heer­lijke pizza's kunt eten en waar je op straat veel Italiaans hoort, een Indiase wijk met heerlijk­heden uit dat land (kip tandoori bijvoorbeeld). En er is een Chinatown waar geen 'nee' te koop is, een deftige Engelse buurt en een En­gelse volksbuurt, enzovoort enzovoort. Al die wijken hebben een eigen kleur, een eigen cul­tuur. Iedereen vindt dat normaal. Wij ook. Familie van mij woont in een voorstad van New York (USA). De jongsten van hen (8-14 jaar) zijn inmiddels vijfde generatie Amerikanen. Hun grootouders, daar geboren en getogen, worden door hen nog 'pake' en 'beppe' ge­noemd. In hun stad staat een 'Holland House' waar allerlei activiteiten plaats vinden voor de Nederlandse Amerikanen, en het spreekt voor zich dat men in deze groep immigranten nog steeds Nederlands spreekt. Niemand kijkt daar van op. Ook wij niet.

In onze eigen stad (dorp) Apeldoorn kennen wij zelfs een 'Fryske Krite' voor de Friezen en een Zeeuwse Vereniging. We weten dus heel goed wat het betekent om een stukje eigenheid te hebben. Waarom ergeren velen van ons zich dan zo aan onze mede-Nederlanders wanneer zij zich net zo gedragen als immigranten in an­dere landen? Waarom gunnen wij hen niet een klein beetje eigen culturele ruimte? Ik vind het kortzichtig, intolerant, on-Nederlands, een typisch voorbeeld van 'het meten met twee ma­ten' en een 'gruwel' in mijn ogen.

Tot zover Pier Slump…

Ik denk dat hij hier een heel grote spijker op de kop slaat!