Dat was dat, nu maar weer over tot de orde van de dag!
Het gedoe over Mauro en alles wat daar direct of indirect betrekking op heeft gehad, heeft duidelijk laten zien dat niet alleen politici maar ook de pers (televisie, dagblad, radio) nooit objectief is, kan zijn en zal zijn. Tot vervelens toe werd het ‘drama’ Mauro naar voren gebracht, soms werd de jongen er zelf als het ware met de haren bijgesleept… Bijna altijd ging het over of werd er naar toe gepraat en geschreven dat de boze minister Leers de schuld van alles was en dat er tegen hem aangeschopt moest worden… Wat sommigen (inclusief programmamakers en journalisten) ook behoorlijk deden.
Dat er daardoor reacties, vóór en tegen uitzetting of een middenweg kiezend, kwamen was begrijpelijk. Als je kijkt welke zinnige en zinvolle opmerkingen in de lezersrubrieken in de kranten of op fora werden geschreven liet je het gevoel krijgen dat we toch een sociaal voelend volkje zijn… De keerzijde: als je kijkt wat er voor stompzinnige, vieze, vuile, krenkende enz. opmerkingen in dezelfde lezersrubrieken en fora werden geschreven liet je het gevoel krijgen dat we per saldo een a-sociaal-voelend en intolerant volkje zijn… Probeer daar nu maar eens uit wijs te worden, dat valt niet mee, het vergt inspanning.
Nu de affaire Mauro gelukkig wat naar de achtergrond is geraakt komen er af en toe ook wat eerlijker en tot nadenken aanzettende reacties naar voren.
Een regelmatige ’column’-schrijver in Trouw is de heer Jan ten Hove; feitelijk is hij geen column-schrijver maar ‘gewoon’ lezer uit Sint-Jansklooster. Hij heeft vroeger voor Trouw gewerkt/geschreven; zijn schrijfsels vind ik vaak juweeltjes.
Op 7 november schreef hij onder de titel “Meneer Manuel” weer zo‘n, in mijn ogen, juweeltje. Hij schrijft dat de inmiddels volwassen jongeman Mauro Manuel via Pauw en Witteman en ook via de door Ten Hove niet erg gewaardeerde Paul de Leeuw toegetreden is tot het illustere gezelschap van Bekende Nederlanders. Ten Hove schrijft dan dat zoals hij het ziet Mauro het land niet meer hoeft uigezet te worden, zelfs al wordt het met het studeren van hem niets… Immers, BN’ers worden het land niet uitgezet, neen, ze gaan wel regelmatig naar het (verre) buitenland op kosten van een omroepvereniging om te bekijken wat ze voor ons kunnen betekenen. Of ze gaan als ambassadeur van de een of andere liefdadige instelling tegen niet geringe kosten bekijken hoe de door gulle gevers (na aftrek van de kosten en riante salarissen) gestorte bedragen besteed zijn. ‘Het gekke is dat die BN’ers altijd weer terugkomen naar Nederland. Soms zou je dat anders willen.’ schrijft Ten Hove.
Het puntige van het schrijfsel komt(m.i.) dan: Meneer Manuel mag wat Ten Hove betreft in Nederland blijven, ook al heeft hij daar geen recht op. Als, zoals is gebeurd er zo lang gerommeld is met de wetgeving om hem weg te sturen, dan ‘moet de minister maar met de bevoegde hand over het discretionaire hart strijken’. Minister Leers zou dat moeten doen en zich maar niets van de PVV’ers aantrekken, en evenmin iets van zijn voorgangers, zoals ‘de vader van die asielwetgeving’ Job Cohen, toenmalig staatssecretaris en de ‘moeder van de uitvoering ervan’, destijds staatssecretaris Nebahat Albayrak. Immers: in hun tijd vonden zij dat Mauro op achttienjarige leeftijd terug naar Angola moest. Het meest bevreemdende vond ik dat én Cohen én Albayrak in de Tweede Kamer tijdens de stemming ‘tegen’ stemden, zij het zacht zodat het niet op viel maar voor de stemmentelster wel was te verstaan…
In het begin schreef ik over ‘het gedoe’. Ik vind dat een juiste aanduiding: als ik op internet lees waarom Mauro zou moeten blijven en jongeren in soortgelijke situaties zich ook beginnen te roeren, dan begint het toch te kriebelen. Onder de voorgangers van Leers zijn er wettelijke regels gekomen, gedragen door en vastgesteld door de Kamerleden. Het is toch correct dat de huidige verantwoordelijke minister deze regels uitvoert. Of niet soms? Ergens op internet kwam ik, ik meen bij de SP, een opmerking tegen dat dit een kans was om het huidige kabinet te laten vallen…
Zou het dan toch waar zijn dat Jan ten Hove, ik en vele anderen er in getuind zijn: wij die dachten dat menselijkheid en menslievend in het gedoe om Mauro de maatstaf was… en dat het dat misschien helemaal niet was. Dat het wellicht gewoon ordinaire politiek gekonkel is (geweest)? Als dat zo zou zijn: triest dat men dat dan over de rug van Mauro doet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten