Elk jaar broeden een of meer meerkoeten-paartjes in de gracht bij ons, zo ook dit jaar.
Ze hadden een mooi plekje voor het nest uitgezocht bij de buren, tegen de muur aan en in de nis, half in het water en half op de droge bodem. We zagen de ijverige vogels heen en weer slepen met het riet en met de restanten van het Amerikaanse Gaafvederkruid dat de gracht nog steeds in veel te grote massa vult (namens Waterschap Veluwe is ook dit jaar weer de opruiming van dit onkruid slecht uitgevoerd!). Na verloop van tijd ging moeder-meerkoet broeden, we konden niet zien hoeveel eieren er in het nest lagen. Vader-meerkoet zorgde ijverig voor eten…, hij dook het op van de grachtbodem enz. enz.
Op zeker moment zagen we beide meerkoeten met vijf jonge meerkoetjes zwemmen, een erg mooi gezicht. Helaas vergat ik foto’s te nemen. Had ik dat nu maar wel gedaan, dan hadden we in elk geval de foto’s nog gehad. Wat was het geval: twee dagen na het aan ons en aan anderen tonen van de jonge meerkoeten waren er nog maar drie over. Een dag later resteerde er nog één… Weer een dag later was ook deze laatste nergens meer te bekennen! Wij verdenken de kraaien en /of de eksters of de killerige katten, die bij tijd en wijle de omgeving van de gracht onveilig maken, van het om zeep helpen van de vijf meerkoetjes.
Ma- en Pa-meerkoet waren ontdaan; ze zochten naar de jongen maar vonden natuurlijk niets.
