Grotere letters, beter te lezen…

In overleg is veel mogelijk

Het ouder worden brengt af en toe wat ongemakken mee: de mensen in je omgeving gaan zachter praten (…), men gebruikt kleinere letters in boeken en kranten (…), de deurbel is waarschijnlijk ook aan vervanging toe en de beltoon van de telefoon is ook niet  meer jé-van-het (…).

Tot overmaat van ramp is ook de inhoud van mijn webblog niet meer zo goed te lezen werd me verzekerd (“ben je een kleiner lettertype gaan gebruiken?”); aan dit laatste kan ik wat doen. Of er aan de andere ‘klachten’ wat is te doen is niet aan mij om te beoordelen!

Na overleg met andere lezers heb ik besloten een groter lettertype te nemen, dat zal gelden voor de nieuwe berichten… Tussen de bedrijven door zal ik de oudere berichten van dat grotere lettertype voorzien. Dat kost tijd… u merkt van zelf als alles is aangepast...

 

Hopelijk nu weer meer leesplezier..!

   

C.I.Z.: een bureaucratisch monster…?

"VVD wil af van centrum voor zorgindicaties"

Deze kop stond in Trouw van 5 november j.l. Uiteraard was ik meteen geïnteresseerd vanwege mijn werkzaam verleden. Het VVD-Kamerlid Venrooy-van der Ark zegt: “Wij willen er vanaf, helemaal. Het C.I.Z. was een mooi idee, maar de uitwerking is desastreus”. Zij zal voorstellen om het C.I.Z. helemaal af te gaan schaffen.

Wat is het C.I.Z.? Veel mensen kennen deze afkorting, het staat voor Centrum Indicatiestelling Zorg.  Niet altijd wordt er positief over deze instelling gedacht. Wie ooit met de AWBZ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten) in aanraking is geweest kent de instelling en zal zich herinneren de ellenlange formulieren die bij een aanvraag voor hulp (b.v. opname in een verpleeghuis) ingevuld moeten worden. Daarna was (en is) het maar afwachten welk antwoord uit de bureaucratische molen komt, meestal omschreven als ‘u heeft recht op ….. zorg …. voor zoveel uren in de week’ of iets in die trant.

Om iets meer gewaar te worden heb ik gekeken op de website van het C.I.Z. Ik lees daar:

"Het CIZ beoordeelt of mensen recht hebben op AWBZ-zorg. Dit gebeurt op basis van objectieve criteria, zodat de beoordeling overal in het land hetzelfde is. Deze criteria zijn een vertaling van de richtlijnen van het ministerie van VWS. Het CIZ bestaat sinds 2005. De organisatie heeft 1900 medewerkers en heeft vestigingen door het hele land.

Indicaties stellen en toetsen.

In veel gevallen geeft een zorgaanbieder een herindicatie, die vervolgens onafhankelijk getoetst wordt door het CIZ. Mensen in complexe situaties krijgen een indicatie van het CIZ zelf. Indien nodig gebeurt dit integraal, door ook andere regelingen dan de AWBZ en de woon- en leefomstandigheden bij de indicatie te betrekken.

Informeren.

De onafhankelijke gegevens over de zorgsector die het CIZ verzamelt, zijn van belang voor budgetbewaking en nieuw beleid. Het CIZ informeert diverse partijen over verschuivingen in toegekende AWBZ-zorg door beleidswijzigingen en veranderingen in de bevolkingssamenstelling."

Sinds de instelling van het C.I.Z., uiteraard met de beste bedoelingen, is het naar ik heb begrepen steeds meer een log monster geworden. Er worden uniforme regels gehanteerd, op zich is dat wel goed, echter niet altijd kun je daar mee uit de voeten.  Sabine Uitslag, CDA-Kamerlid noemde enige tijd geleden het CIZ ‘een bureaucratisch monster’ en wilde hervorming van de instelling. De SP wil, evenals de VVD, van het CIZ af.

Als dat zou gebeuren, is het weer een terug naar af… vroeger was het de huisarts als de meest aangewezen persoon die de indicatie stelde voor de te verlenen hulp, veelal in of na overleg met de zorgverlener. De lijnen waren kort, met alle voordelen van dien. Tegenwoordig is het anders, er zijn nu twee systemen: als je ziek bent ga je naar de huisarts, wil je awbz-hulp (b.v. verpleeghuis) dan moet je naar het CIZ.

In de gedachtengang van het VVD-Kamerlid wordt de huisarts weer de poortwachter voor alle vormen van zorg, lang- en/of kortdurend…

Ik ben benieuwd hoe e.e.a. zal worden… dat er wat moet gebeuren is voor mij duidelijk!

Meten met (verschillende) maten…

Acceptatie van mede-Nederlanders lukt nog niet overal  

Het is inmiddels zo’n vijftig jaar geleden dat de eerste ‘buitenlanders’ hier als gastarbeiders werden binnen gehaald. Het waren mensen uit Turkije. Sinds die tijd zijn er heel wat ‘buitenlanders’ gevolgd. Met alle voordelen en nadelen van dien... Ze kwamen aanvankelijk om o.a. het werk te doen wat Nederlanders niet wilden doen… Veel gastarbeiders zijn inmiddels mede-landgenoten geworden, onderdeel van en behorende tot onze samenleving! Ik moest hieraan denken toen ik in Perspectief (het weekblad voor de PKN-gemeenten in Apeldoorn) van 21 oktober 2011 de column “Kruid(t)Koek” las met als de titel “Twee maten”. De schrijver is Pier Slump. Hij schrijft:

Bij het 'meten met twee maten' gaat het om ongelijke behandeling. Men legt niet voor een ieder dezelfde normen aan, maar han­teert verschillende normen voor verschillende mensen. Dat is onrechtvaardig. In de rubriek "Zoals gezegd" in dit blad las ik, dat volgens de Statenvertaling dit meten met twee maten een 'gruwel' in Gods ogen is. In die rubriek werd verwezen naar Spreuken 20, waar staat: “Tweeërlei weegsteen, tweeërlei efa is den HEERE een gruwel, ja die beide.” Toch bezon­digen wij ons allemaal wel eens aan zoiets. Neem het volgende voorbeeld:

Velen van ons ergeren zich er aan dat onze mede-Nederlanders, afkomstig uit Turkije, Ma­rokko of anderszins, een stukje van hun eigen cultuur vasthouden. Wanneer zij bijvoorbeeld hun kinderen naast Nederlands ook de eigen landstaal leren. Of wanneer zij in bepaalde stadswijken zich onvoldoende mengen met ons autochtonen. Kortom: wanneer zij onvol­doende assimileren. Wij vinden dan met z'n allen dat de multiculturele samenleving is mis­lukt en spreken daar dan schande van. Som­mige leden van de Tweede Kamer voorop.

Onze zoon woont in Sydney. Een stad van bijna vijf miljoen inwoners. Inwoners die geko­men zijn uit vele landstreken van deze aarde. Zo is daar een Italiaanse wijk, waar je heer­lijke pizza's kunt eten en waar je op straat veel Italiaans hoort, een Indiase wijk met heerlijk­heden uit dat land (kip tandoori bijvoorbeeld). En er is een Chinatown waar geen 'nee' te koop is, een deftige Engelse buurt en een En­gelse volksbuurt, enzovoort enzovoort. Al die wijken hebben een eigen kleur, een eigen cul­tuur. Iedereen vindt dat normaal. Wij ook. Familie van mij woont in een voorstad van New York (USA). De jongsten van hen (8-14 jaar) zijn inmiddels vijfde generatie Amerikanen. Hun grootouders, daar geboren en getogen, worden door hen nog 'pake' en 'beppe' ge­noemd. In hun stad staat een 'Holland House' waar allerlei activiteiten plaats vinden voor de Nederlandse Amerikanen, en het spreekt voor zich dat men in deze groep immigranten nog steeds Nederlands spreekt. Niemand kijkt daar van op. Ook wij niet.

In onze eigen stad (dorp) Apeldoorn kennen wij zelfs een 'Fryske Krite' voor de Friezen en een Zeeuwse Vereniging. We weten dus heel goed wat het betekent om een stukje eigenheid te hebben. Waarom ergeren velen van ons zich dan zo aan onze mede-Nederlanders wanneer zij zich net zo gedragen als immigranten in an­dere landen? Waarom gunnen wij hen niet een klein beetje eigen culturele ruimte? Ik vind het kortzichtig, intolerant, on-Nederlands, een typisch voorbeeld van 'het meten met twee ma­ten' en een 'gruwel' in mijn ogen.

Tot zover Pier Slump…

Ik denk dat hij hier een heel grote spijker op de kop slaat!

Orgel in de kerkzaal van U.M.C. Groningen…

Een echt orgel tijdens de kerkdiensten

In oktober werd in de kerkzaal van het Universitair Medisch Centrum te Groningen een orgel van Gray & Davison uit 1872 in gebruik genomen. Het orgel werd gerestaureerd en geplaatst door Orgelmakerij Van der Putten B.V. te Finsterwolde. Voor niet-orgelfans is dit misschien niet zo bijzonder, voor mij wel. Ik weet dat er onder mijn lezers ook zijn die zich voor deze muziekinstrumenten in de ruimste zin van het woord interesseren, voor hen met name is dit artikel bedoeld.

Het orgel is opgeleverd in 1872; na diverse omzwervingen werd het in 1977 aangekocht door de organist Nico de Raad uit Katwijk. Hij heeft het gemonteerd, met behulp van anderen. In mei 2011, zeven jaren na het overlijden van Nico de Raad, is het orgel aangekocht door het UMCG. Op zondag 9 oktober 2011 is het feestelijk in gebruik genomen.

Voor meer informatie verwijs ik naar het artikel op de website van Orgelnieuws.nl. De link is: http://www.orgelnieuws.nl/wcms/modules/news/article.php?storyid=4593.

Journalistiek … fatsoensnormen… vergeet het maar!

Irritant en opdringerig optreden van journalisten

Vandaag heb ik gekeken naar de tv-uitzending van het CDA-congres in Utrecht (via Politiek24) . Zonder me uit te spreken over de inhoud van het congres is me hier ook, voor de zoveelste keer, weer opgevallen hoe irritant en opdringerig de journalisten zijn. Ik druk me nu nog netjes uit, een aanduiding als onbeschoft zou beter op zijn plaats zijn! Men blijft maar proberen anderen woorden in de mond te leggen, woorden die de betrokkenen niet willen zeggen. Vandaag ging het voor wat betreft het journalistenvolk over Mauro, terwijl de bijeenkomst een congres van het CDA was. In het congres kwam o.a. ook de kijk van het CDA op de vreemdelingen-aanpak aan de orde. Toch moest steeds weer de zaak Mauro aan de orde komen, gebeurde dat niet tijdens de besprekingen dan gebeurde het wel in de wandelgangen… daar zorgde de horde journalisten wel voor!   

Ook de t.v. liet zich niet onbetuigd: in Een Vandaag werd nota bene gesproken over “het CDA congres zou een beslissing over Mauro moeten nemen”. Alsof de journalistiek bepaalt wat moet gebeuren.  Neen, ik heb niet veel begrip voor het optreden van sommige journalisten, al zeg ik er meteen bij dat er ook goede, integere  journalisten zijn. In mijn visie zijn die bij NOS echter niet te vinden!

Zorg voor het levenseinde…

“Waardig sterven is doodnormaal”

In het kader van “Bolwerk Open” bezocht ik op 27 oktober jl. een presentatie over palliatieve zorg gebracht door Paul Vogelaar, coördinator van Netwerk Palliatieve Zorg Oost-Veluwe. Met mij waren er nog zo’n vijfentwintig belangstellenden, dit aantal viel mij persoonlijk wat tegen. De presentatie werd gehouden op uitnodiging van de kerkelijke PKN-gemeente Osseveld-Woudhuis en bestemd voor alle bewoners van onze wijk, kerkelijk en niet-kerkelijk.

Al langer wilde ik meer over dit onderwerp weten: met name de laatste jaren heb ik in gesprekken met ouderen regelmatig over een menswaardig levenseinde gesproken. Het was bijna altijd een gedachtenwisseling, waarbij het begrip “menswaardig” per persoon verschilde… Een zekere verbreding van mijn kennis zou, dacht ik toen (en nu nog steeds) wel goed zijn!

De laatste tijd zijn er discussies aan de gang over het al dan niet zelf bepalen van het tijdstip van het levenseinde (“voltooid leven”), euthanasie, sedatie, enz. Je leest er over in de kranten, hoort er over op radio en tv, kortom het is actueel… Met het oog daarop heb ik er goed aan gedaan de presentatie te bezoeken! Uitgesproken vooroordelen, al dan niet op basis van levensbeschouwelijke gronden, kunnen ook anders bekeken worden. Mij is vooral bijgebleven de aanduiding dat een mens recht heeft op een waardig levenseinde!

Ik wil nog meer over dit onderwerp lezen en horen… Van de presentator ontvingen we een aantal informatiebronnen, die ik aan het einde van dit ‘stukje’ voor de belangstellende lezer zal vermelden. Ik heb ze zelf nog niet geraadpleegd, zodat ik dus ook niet kan zeggen hoe de informatie is.

In Trouw van 28 oktober jl. las ik een kort artikel over dit onderwerp “Eerlijke documentatie toont hoe palliatieve sedatie gaat”. Er wordt verwezen naar een uitzending van Kruispunt TV op zondag 30 oktober om 23:00 uur op Nederland 2. Ik ga, zo mogelijk, kijken!

Informatiebronnen:

www.netwerkpalliatievezorg.nl/oostveluwe

www.palliatief.nl

www.nvve.nl

Verzekeringen en ‘onjuiste’ schadeaangifte…

Opzegging van alle lopende verzekeringsovereenkomsten na frauduleus handelen ver­zekeringnemer

Wanneer we een verzekering afsluiten, ongeacht waarvoor, zal de assurantietussenpersoon (of dat nu een bankinstelling of een zelfstandig operend iemand is) ons er op moeten wijzen dat er voorwaarden zijn. Voorwaarden waar de verzekeraar zich aan te houden heeft, echter ook voorwaarden waaraan de verzekerde zich heeft te houden. Over het algemeen vinden we dat normaal, met als gevolg dat de voorwaarden zoals die in de polis, die naderhand komt, staan niet of nauwelijks worden gelezen. Van de mogelijkheid om deze voorwaarden vóór het afsluiten van de verzekering te lezen wordt nog steeds weinig gebruik gemaakt. Onverstandig, er wordt naderhand namelijk van uitgegaan dat men ten tijde van het afsluiten van de verzekering op de hoogte is van deze voorwaarden!

Een van de voorwaarden is dat een verzekerde in geval van schade een eerlijke opgave van de schade en over de wijze waarop deze is ontstaan, doet. Kleine schaden die niet zijn gebeurd claimen en of een schadebedrag ophogen wordt aangemerkt als frauduleus handelen. Deze kunnen tot gevolg hebben dat de verzekering nietig wordt verklaard, ja soms zelfs met terugwerkende kracht wordt beëindigd, veelal zonder premierestitutie.