woensdag 12 oktober 2011

Wordt er op de persoon gespeeld?

Cohen: Donner kan niet naar de Raad van State

PvdA-fractievoorzitter Job Cohen zei in “Buitenhof” op 9 oktober j.l. dat een minister van een zittend kabinet geen vice-voorzitter van de Raad van State kan worden. Hij zou dan wellicht moeten adviseren over wetten en besluiten die hij zelf heeft ingediend toen hij nog minister was. De redenering in de trant van een slager die eigen vlees keurt komt in eerste instantie  geloofwaardig over, echter even goed nadenken en je ziet al snel dat zoiets in principe niet het geval is. Een persoon kan van baan wisselen, een advocaat kan rechter worden, een oppositieleider kan minister worden en omgekeerd. Wat is het verschil met een minister die eventueel vice-voorzitter van de Raad van State wordt? Ik zie het probleem niet… ieder mens heeft een eigen verantwoordelijkheid die mede ingegeven wordt door de functie die men bekleedt. Zou dat niet gelden voor Donner?

Of wordt hier op de persoon gespeeld? Heeft de P.v.d.A. een betere kandidaat? Of zou dit een mogelijkheid zijn om de aandacht van iets anders af te leiden…?  Dan is de reactie ergens in een forum van een SP’er eerlijker: “het is een kans om van Donner af te komen en wie weet gaat het kabinet dan wel mee…”

We wachten maar af. Ik meen overigens dat de voorganger van de huidige vice-voorzitter Tjeenk Willink ook minister was toen hij gekozen/benoemd werd tot vice-voorzitter! Dus in het verleden kon het wel.
      

Slachtoffer van beroepsziekte wint zaak na twaalf jaar procederen…

Gerechtigheid moet soms zwaar worden bevochten.  

Assurantie Magazine van 15 juli jl. kopte met de zin “Slachtoffer van beroepsziekte wint zaak na twaalf jaar procederen”.  Wat is er aan de hand en waar gaat het over?

Mevrouw Van der Hagen, een werkneemster van de N.A.K. (Nederlandse Algemene Keuringsdienst voor Zaaizaad en Pootgoed,  vestiging Emmeloord) is bijna 13 jaar volledig arbeidsongeschiktheid. En zij niet alleen: ook twee collega’s zijn in dit opzicht collega’s: 100% arbeidsongeschikt.
De Hoge Raad deed uitspraak… dat betekent dus dat de betrokkenen jaren moesten vechten tegen een werkgever die elke verantwoordelijkheid en dus aansprakelijkheid afwees, misschien wel (mede) op advies van de aansprakelijkheidsverzekeraar van het bedrijf. Onbehoorlijk in mijn ogen!
Triest dat zoiets nu nog steeds mogelijk is.

Dit is een geval dat bekend is geworden; hoe zal het zijn met alle soortgelijke gevallen die niet bekend zijn? Een letselschade-advocaat schreef enige tijd geleden ‘ergens’ op internet dat hij zich bij tijden schaamde voor de houding van collega-advocaten die namens werkgevers (en hun verzekeraars?) zijn tegenspeler waren. Een slachtoffer telt niet, alleen de belangen van de werkgever tellen… Winst voor het bedrijf / uitkering van dividend aan aandeelhouders schijnt vaak belangrijker te zijn dan mededogen en meevoelendheid met eigen werknemers/werkneemsters die ziek zijn geworden zonder dat ze daar om gevraagd hebben.  

Vroeger kon ik me opwinden over dit soort zaken: tegenwoordig doe ik dat nog steeds, nu reageer ik soms ook… het helpt niet altijd (dat heb ik gemerkt), soms ook wel (!!), het geeft mij in elk geval voldoening om af en toe te laten merken dat ik niet alles klakkeloos accepteer…


Als u het artikel en de eventuele reacties wilt lezen: de link is

dinsdag 11 oktober 2011

Eindelijk weer tijd om iets op te pakken…

Opsparen / bewaren tot ‘later’ levert echt geen tijdwinst op
 
Soms zit iets tegen… en dan kost het tijd om het uit te zoeken. Dat is me de laatste weken een aantal keren duidelijk geworden.

Sinds ik met een aantal activiteiten ben gestopt, is er tijd beschikbaar gekomen om zaken die in het verleden bleven liggen wegens ‘tijdnood’ (of misschien ook wel eens ‘geen zin’) weer op te pakken. Zo heb ik in het verleden veel gefilmd: in 1972 begon ik er mee en tot op heden doe ik het nog steeds. De ontwikkeling van tapes voor 8 mm via super 8 en Hi-8 enz. (inclusief het schuren en plakken van de tapes en het doorbranden van de banden als de filmprojector haperde...) heb ik meegemaakt, nu neem ik digitaal op, doch eigenlijk moet ik overstappen op full hd of hoe de nieuwste standaard ook mag heten. Ik heb besloten dat niet te doen en geleidelijk aan te stoppen met filmen. Het gaat me wel wat aan het hart, de beelden in full hd zijn zoveel mooier al weer dan in mijn digitale versie…. Maar om nu weer over te schakelen kost me de nodige euro’s, dat heb ik er niet meer voor over. Om maar niet te praten over de tijd die het filmen direct en indirect kost.

Waren de kinderen vroeger het onderwerp van het filmen, de laatste jaren waren dat de kleinkinderen. Ook  vakanties leverden mooie opnamen op: of dat nu verre landen zoals bv. Thailand, Canada, Zuid-Afrika of de diverse landen in Europa waren of wel de vakanties in het eigen land, overal was en is het mooi! Als we de dvd’s met de beelden van toen weer zien komt er een gevoel van heimwee én ook het besef dat we inmiddels wat ouder zijn geworden.

Van de kleinkinderen heb ik vanaf hun geboorte filmopnamen gemaakt, met als uitgangspunt dat wij grootouder zijn en de kleinkinderen soms heel anders zien en beleven dan de ouders dat doen. Dat is in de filmbeelden ook te zien…  Alle kleinkinderen hebben afgelopen weekend de opnamen die ik maakte op dvd’s gekregen.  Uiteraard heb ik een kopie van de dvd's gemaakt zodat ook wij nog eens van de opnamen kunnen genieten. Dat de kleinkinderen blij zijn met de dvd's is begrijpelijk en ze hebben ons dat ook duidelijk laten weten.

Inmiddels heb ik nagenoeg al het filmmateriaal op dvd gezet. Leuk werk, erg tijdrovend, soms ook wel wat frustrerend om het juiste beeldje op de juiste plaats te krijgen en dan ook nog combinerend met een bijpassend geluid of muziek, enz. enz. maar toch leuk als je het eindresultaat ziet!  Er was inmiddels een voorraad nog te bewerken mpeg’s van januari 2007 tot nu, dus heel wat uren moest ik er aan besteden en dat deed ik ook. Het is nu nagenoeg klaar, de filmtapes worden ondertussen ‘schoon gemaakt’ (dit is met zwart beeld opnemen…) want ik wil niet dat de filmbeelden zichtbaar blijven. Al was het alleen maar uit privacy- overwegingen.  
Om dat ik niet meer wil overstappen op (full) hd komt de huidige digitale videocamera én de circa 30 tapes op een rustige plaats te liggen… het gaat op dezelfde wijze als met zoveel apparatuur: er komt nieuwe (en betere) op de markt en het oude blijft liggen… je kunt het aan de straatstenen niet kwijt, zegt men.  Ik bewaar alles in elk geval een tijdje, je kunt niet weten!  De kinderen doen alles op full hd-niveau en dus hebben ze geen belang bij deze apparatuur.

In mijn kennissenkring werd er gezegd dat ik me misschien wel zou gaan vervelen nu er geen kerkewerk meer hoeft te gebeuren, er geen filmwerk meer is te doen… Ik denk of weet wel zeker dat ze zich zullen vergissen. Er zijn n.l. nog zoveel dingen die Tiny (mijn vrouw) en ik samen willen doen, er zijn nog zoveel boeken te lezen en op internet is nog zoveel om uit te pluizen… Ik denk dat ik nog tijd te kort kom. O ja, en dan is er ook nog dit webblog. Dat is de laatste weken even op een laag pitje komen te staan, ik hoop dat toch weer in te halen!  De eerste aanzet is hier!   


dinsdag 13 september 2011

De crisis in Europa… en Italië

Zijn de Italianen kampioen belasting ontduiking?

Alle landen in Europa (en daarbuiten) moeten bezuinigen. Griekenland is momenteel het schrikbeeld voor velen. Vergeet echter Italië ook niet. De Italiaanse regering moet ook drastisch bezuinigen, ze weet dat. En niet alleen zij weten dat: de Italianen zelf weten heel goed dat het niet langer zo kan blijven. Als je in Italië bent denk je dat het een welvarend land is, kijk maar om je heen. Echter: van al het geld dat er omgaat en verdiend wordt komt slechts een gering deel bij de staat terecht. De Italiaanse regering moet en wil bezuinigen. Ze denken een aanzienlijk deel van de bezuinigingen bij belastingfraudeurs op te halen. Ik vind dat een vreemde uitdrukking, totdat ik méér las: Italianen zijn arm,  dat blijkt uit de belastingaangiften… 25% van de belastingbetalers zegt dat ze € 7500 of minder per jaar verdienen. Iets minder in aantal zegt dat ze niet meer dan € 15.000 inkomen hebben. Minder dan 2 procent zegt een inkomen van € 75.000 te hebben. De minister van financiën  is er zeker van dat er tientallen miljarden aan belastinggelden  worden ontdoken. Hij zegt dat er slechts 3100  belastingbetalers meer dan € 500.000 opgeven, terwijl er slechts 680 personen melden dat ze meer dan € 1 miljoen hadden. Het is volgens hem opvallend dat er per jaar wel 130.000 Mercedessen uit de E-klasse worden verkocht.

En ik maar denken dat alleen Griekenland belastingontduikers heeft…

(Bronnen: o.a. NOS, Trouw)

Waterpeil en Waterschap Veluwe…

Wat moet je daar nu toch van denken

In de Weekkrant van 7 september 2011 las ik het onderstaande artikel:

Na een voorjaar dat extreem droog en zonnig was, met wegzakkende grond- en op­pervlaktewaterstanden, is in de maanden juli en augustus veel neerslag gevallen, op de Veluwe zo'n 200 milimeter meer dan gemiddeld. Daar­door is het neerslagtekort omgeslagen in een neerslag-overschot. In verschillende regio's in het beheergebied van Waterschap Veluwe is de grondwaterstand weer geste­gen. Het bestuur van Water­schap Veluwe heeft daarom besloten om in de laaggele­gen (polder) gebieden eerder dan in andere jaren de op­pervlaktewaterpeilen te ver­lagen naar halverwege het minimum- en maximum­niveau.

Het blijkt dus dat men bij Waterschap Veluwe zich toch echt wel bezig houdt met waterstanden. Men kan waterstanden wel verlagen schijnt het… dan kunnen ze het denk ik ook verhogen! Onbegrijpelijk vind ik het daarom dat men zich tot dusver op geen enkele (voor ons zichtbare) wijze met de waterstand in de Kasteelgracht bezig houdt.  De heer Simon van der Mei heeft, op verzoek van de Dijkgraaf, onlangs telefonisch contact met mij gehad. Hij deelde mee dat de situatie bij Veluwe bekend is, dat er binnenkort overleg van de Dijkgraaf met een wethouder zou zijn… Wellicht zou daar de situatie Kasteelgracht/Woudhuis ook aan de orde komen.  Sindsdien is het stil geworden... Via de Wijkraad hoor of lees ik niets, misschien weet men er ook van niets. Omdat we in de Kasteelgracht heel wat riet hebben, ga ik geleidelijk aan het telefoontje ook maar als het bekende kluitje beschouwen…  
  

Afscheid nemen én opruimen…

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan

Op 4 september j.l. ben ik officieel afgetreden als pastoraal ouderling  in de Wijkgemeente Osseveld-Woudhuis. Dat gebeurde in een druk bezochte kerkdienst in Het Bolwerk.  Met mij waren er nog vijf ambtsdragers die ook aftraden, gelukkig waren er zeven gemeenteleden die in het ambt werden bevestigd, zodat het werk in de kerkelijke gemeente door gaat.

In de huisdienst op 7 september j.l. in Talma Borgh, het zorgcentrum in de wijk Osseveld-Woudhuis, werd ook van mij als ambtsdrager afscheid genomen.  Even tellen liet zien dat ik in 57 huisdiensten als ouderling de Wijkgemeente vertegenwoordigde. Er is ook met de bezoekers van de huisdiensten in Talma Borgh, al of niet tot een kerk behorend, in de loop der jaren een band ontstaan. Dat geldt uiteraard ook voor de andere medewerk(st)ers aan de huisdiensten.

Voorafgaande aan het aftreden heb ik tal van bezoeken bij de mensen thuis afgelegd, dat vergde tijd. Met vaak een dubbel gevoel nam ik afscheid. Je hebt immers veel mooie en blije dingen met de mensen meegemaakt, ook heel erg verdrietige… Dat heeft voor een band gezorgd.  Dat mijn gezondheidstoestand in feite de reden is om te stoppen, is aan de ene kant spijtig, aan de andere kant moet je ook verstandig zijn en kunnen zeggen dat het genoeg is geweest. Zo is het ook hier! 

In een bijeenkomst thuis heb ik op 12 september jl. afscheid genomen van de medewerksters van het Ouderenwerk. We waren het er over eens dat het over en weer prettig samenwerken is geweest.

Om niet helemaal stil te gaan zitten blijf ik nog wat eenvoudige administratieve taken voor de kerk doen. Ik denk dat ik de vrijgekomen tijd probleemloos zal gaan invullen: er is nog zo veel wat ik wel wil lezen en zien…  De tijd zal het leren!  Het ‘aftreden’ zorgt er ook voor dat er heel wat zaken opgeruimd kunnen en moeten worden. Vergaderstukken als agenda’s en verslagen zijn via de papiervernietiger in de blauwe papiercontainer gedeponeerd. Geleidelijk aan komt er wat meer ruimte op en in de nabijheid van mijn bureau… tot groot genoegen van echtgenote…  Ook in de kantoorkast komt wat ruimte vrij, dat zal echter denk ik van korte duur zijn:  echtgenote’s hobbyspullen kunnen daar naar haar mening op een goede wijze opgeborgen worden!

Al met al zien we de toekomst met vertrouwen tegemoet; soms zal er misschien nog wel een soort heimwee zijn, maar ach, dat zal ook wel weer over gaan!
Door  alle omstandigheden is het schrijven op de webblog even wat naar de achtergrond geraakt, ik denk dat ik dat geleidelijk aan wel weer zal gaan inhalen.

donderdag 25 augustus 2011

Spooknota’s: ze zijn er nog steeds…

Waarschuwingen van o.a. de Kamers van Koophandel zijn nog niet voldoende, men trapt er soms toch weer in

In het verleden, echt nog niet zo lang geleden!, waren er in met name het Noorden van het land, bedrijven die advertenties aanboden in (niet bestaande) telefoongidsen, regiogidsen e.d. Ik meen dat onder andere Veendam als vestigingsplaats werd genoemd. Ondanks alle ruchtbaarheid  over deze praktijken en ondanks alle waarschuwingen van de Kamers van Koophandel en andere instellingen, is deze voor sommigen lucratieve ‘handel’ nog niet voorbij. Dat blijkt uit een artikel dat ik las in het Dagblad van het Noorden van 24 augustus 2011. De kop van het artikel luidt:   Commotie rond Skala advocaten.  Mijn aandacht was meteen getrokken!  Vooral toen ik las dat deze advocaten optraden (en schijnbaar nog optreden) voor een bedrijf dat zogenaamde spooknota’s verzend. Ik dacht meteen “soort zoekt soort”. Hoe ik daar bij kom? De naam Skala is in advocatenkringen een besmette naam, Skala senior is eind 2010 geschorst door de Raad van Discipline.  Als je gaat googelen lees je meer!
Lees het artikel en je begrijpt wat ik bedoel. Persoonlijk zou ik geen klant van Skala advocaten willen zijn!
Klik op de link: