Er is een tijd van komen en een tijd van gaan
Op 4 september j.l. ben ik officieel afgetreden als pastoraal ouderling in de Wijkgemeente Osseveld-Woudhuis. Dat gebeurde in een druk bezochte kerkdienst in Het Bolwerk. Met mij waren er nog vijf ambtsdragers die ook aftraden, gelukkig waren er zeven gemeenteleden die in het ambt werden bevestigd, zodat het werk in de kerkelijke gemeente door gaat.
In de huisdienst op 7 september j.l. in Talma Borgh, het zorgcentrum in de wijk Osseveld-Woudhuis, werd ook van mij als ambtsdrager afscheid genomen. Even tellen liet zien dat ik in 57 huisdiensten als ouderling de Wijkgemeente vertegenwoordigde. Er is ook met de bezoekers van de huisdiensten in Talma Borgh, al of niet tot een kerk behorend, in de loop der jaren een band ontstaan. Dat geldt uiteraard ook voor de andere medewerk(st)ers aan de huisdiensten.
Voorafgaande aan het aftreden heb ik tal van bezoeken bij de mensen thuis afgelegd, dat vergde tijd. Met vaak een dubbel gevoel nam ik afscheid. Je hebt immers veel mooie en blije dingen met de mensen meegemaakt, ook heel erg verdrietige… Dat heeft voor een band gezorgd. Dat mijn gezondheidstoestand in feite de reden is om te stoppen, is aan de ene kant spijtig, aan de andere kant moet je ook verstandig zijn en kunnen zeggen dat het genoeg is geweest. Zo is het ook hier!
In een bijeenkomst thuis heb ik op 12 september jl. afscheid genomen van de medewerksters van het Ouderenwerk. We waren het er over eens dat het over en weer prettig samenwerken is geweest.
Om niet helemaal stil te gaan zitten blijf ik nog wat eenvoudige administratieve taken voor de kerk doen. Ik denk dat ik de vrijgekomen tijd probleemloos zal gaan invullen: er is nog zo veel wat ik wel wil lezen en zien… De tijd zal het leren! Het ‘aftreden’ zorgt er ook voor dat er heel wat zaken opgeruimd kunnen en moeten worden. Vergaderstukken als agenda’s en verslagen zijn via de papiervernietiger in de blauwe papiercontainer gedeponeerd. Geleidelijk aan komt er wat meer ruimte op en in de nabijheid van mijn bureau… tot groot genoegen van echtgenote… Ook in de kantoorkast komt wat ruimte vrij, dat zal echter denk ik van korte duur zijn: echtgenote’s hobbyspullen kunnen daar naar haar mening op een goede wijze opgeborgen worden!
Al met al zien we de toekomst met vertrouwen tegemoet; soms zal er misschien nog wel een soort heimwee zijn, maar ach, dat zal ook wel weer over gaan!
Door alle omstandigheden is het schrijven op de webblog even wat naar de achtergrond geraakt, ik denk dat ik dat geleidelijk aan wel weer zal gaan inhalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten