Het begint een vreemd woord
te worden
De
betekenis van het woord kan zijn: de leden
van een groep onderschrijven een gemeenschappelijk belang, ten gunste de van de
groepsleden, maar soms ten koste van zich zelf.
Ik
moest daaraan denken toen ik in de media las, hoorde en zag wat ons nog te
wachten staat. Nu de effecten van het “Lente-akkoord” steeds duidelijker worden begint
het woord “solidariteit” ook steeds meer onder druk te staan! Hoe solidair zijn wij, burgers van Nederland,
nog? Ik ben geschrokken van de
maatregelen die men denkt te moeten nemen om Nederland weer gezond te maken. Ik
ben ook geschrokken van de reacties die op deze maatregelen naar voren zijn
gekomen. Wat mij met name is opgevallen is het verschil tussen ‘oud’ en ‘jong’.
Onder ‘oud’ bestempel ik gemakshalve alle mensen die nu
niet meer werken en genieten van hun AOW en al dan niet een pensioen. Duidelijk
is dat onder ‘jong’ dan de rest van onze bevolking valt. Deze indeling is
aanvechtbaar, ik geef het meteen toe. Voor mij is het om mijn mening te
(kunnen) ventileren voldoende.
Er is nog een verschil te noemen, n.l. ‘rijk’ en ‘arm’. Wanneer ben je rijk en wanneer ben je arm? Ben je arm als je met behulp van de voedselbank moet zien rond te komen? Ben je arm als je aan de voedselbank door geeft dat je de komende vier weken niet op de uitdelingslijst hoeft omdat je afwezig bent. “Wat zegt u, afwezig?”. 'Ja, ik mag toch ook vier weken naar...' (en vul zelf maar een land in, ik hoorde als land Turkije…). Ben je arm als je van de bijstand krijgt en er in je gezin zowel voor ma en pa en vier kinderen een abonnement voor mobiele telefoon is (alle kinderen wonen thuis en pa en oudste kind werken niet ...) Ben je rijk als je als directeur van de ABN AMRO Bank jaarlijks ruim € 500.000 ontvangt? Ja, zeg ik dan, dan ben je rijk. Dan behoor je tot de groep mensen die zich soms uitspreken over de slechte toestand waarin ons land zich momenteel bevind, ongevraagde adviezen geeft en ondertussen wel gigantische bedragen op strijkt.
Deze groep kom je overal tegen, het zijn echt niet alleen de toppers in
de bankwereld die met gigantische salarissen naar huis gaan… Kijk eens naar
sommige sporters, kijk eens naar voetbaltrainers, kijk eens naar directeuren
van ziekenhuizen (de goede niet te na gesproken!) of kijk eens naar de
directieleden van zorgverzekeraars: daar zitten er ook bij die tonnen
ontvangen. Let wel: ik zeg niet ‘verdienen’ , ik kan namelijk niet beoordelen
of ze het al dan niet verdienen! Ze vangen het echter wel!
Is het solidair dat mensen die chronisch ziek zijn, iets waar ze niet om
gevraagd hebben, nu op grond van het Lente-akkoord plotseling een verhoogd
eigen risico moeten betalen? Dat is per jaar € 350 per persoon! Dat de rollator uit het
basispakket zorgverzekeringen wordt gehaald acht ik billijk: als ik wil fietsen
koop ik zelf een fiets en ga die uitgave niet bij een ander verhalen…. Dat vertrekbonussen van € 531.000 of meer
belast worden tegen 75% vind ik acceptabel, vooral als de vertrekbonus wordt
gegeven wegens onjuist handelen o.d.
Is het solidair dat mensen werkzaam bij de politie en andere ambtenaren
en onderwijspersoneel twee jaren op het
salarisniveau blijven zitten? Als je dan bedenkt dat, heb ik gehoord, een
politieagent onregelmatige diensten moet draaien en (ook nog op de koop toe
allerlei verwensingen moet incasseren) om op die wijze een redelijk
maandinkomen te kunnen verdienen. Idem dito voor de ambtenarensalarissen en de
onderwijssalarissen. Ik praat nu niet over de magnifieke salarissen die de
managers in de onderwijswereld binnen halen… en evenmin over de salarissen van
de topambtenaren. Ik heb daar nog geen cijfers van, ik laat het ook maar
rusten.
Zo kan ik nog wel even door gaan. Ik doe het niet, wat ik wel vind en dat
als mijn mening hier breng is dat het begrip ‘solidariteit’ aan het verdwijnen
is of misschien al wel helemaal verdwenen is!
Ik werd, toen ik over ‘solidariteit’ wilde gaan schrijven, gesteund door
Sylvain Ephimenco, columnist van dagblad Trouw. Hij schreef zaterdag 19 mei
jl. in “Offers” over ministers en staatshoofden
in Europa die vanwege de crisisperikelen snijden in eigen salarissen en
uitkeringen. Onder andere werd genoemd de nieuwe president van Frankrijk,
Hollande, en zijn ministers die 30% van hun salaris inleveren. Hij ontvangt na aftrek per maand nog ruim € 14000. Koning Juan Carlos van
Spanje ontvangt in 2011 ook al 15% minder en beurt per maand ruim € 11000. In Nederland waar bijna
iedereen er op achteruit gaat, horen we (nog) niets van onze regeringsleiders
en Kamerleden die uit solidariteit bv. 10-20%
van hun salaris zouden kunnen inleveren. Ook horen we nog niet dat onze
Koningin uit solidariteit met de burgers iets inlevert van haar uitkering (niet
te verwarren met de onkostenvergoeding) ad ruim € 69000 per maand…
Of wat te denken van een solidariteitsbijdrage van onze voetballers zoals
Arjen Robben die ruim € 800.000 per maand ontvangt … (dat is € 38400 per dag,
een modaal inkomen in Nederland in 2012 bedraagt € 33000 per jaar). Om nog maar te
zwijgen over de andere veel-verdieners zoals Wesley Sneijders en Mark van Bommel, in en buiten de sportwereld. Als u zelf wat over inkomens wilt
lezen: interessante informatie is te vinden via deze link:
Al met al ben ik wat
in verwarring gekomen: solidariteit was ‘vroeger’ voor mij en velen van mijn
generatie normaal. Ik kom nog uit de tijd dat er verenigingen waren met de naam
D.E.L. (Draagt Elkanders Lasten), MEVE (Met Elkaar Voor Elkaar) enz.
Ik heb de indruk dat
ik tot een sterk veranderend ras behoor… het ras dat het begrip solidariteit
heeft ingewisseld voor ‘perverse solidariteit’. Wat dat begrip betekent? Ik
nodig u uit om dat zelf uit te zoeken, b.v. via de diverse zoekmachines op het
internet…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten