Is dat wel een reële optie?
In een uitzending voor de radio hoorde ik onlangs iemand zeggen dat hij terug verlangde naar de tijd waarin het ziekenfonds er nog was. Hij vond het met de huidige ziektekostenverzekeraars maar niets: hier een eigen risico, daar een medicijn die niet meer vergoed wordt, ook een hulpmiddel dat niet meer onder de verzekering valt. De kosten stijgen op die manier drastisch terwijl daarnaast de premie ook elk jaar stijgt.
Toen ik daarover nog eens nadacht kon ik me wel wat voorstellen bij wat deze man zei. Ik moet bekennen dat ik soms ook wel eens met enige weemoed terug denk aan de tijd dat het ziekenfonds er was voor de ‘verplicht’ verzekerden, de bejaardenverzekering voor de 65-plussers en de particuliere verzekering voor de werknemers en bejaarden die een inkomen genoten boven de vastgestelde grens. Dat ik er met enige weemoed aan terug denk komt ook niet omdat ik zelf bijna 40 jaren in die branche werkzaam ben geweest: ik weet dat er in het verleden ook aanmerkingen waren op de hoogte van de premies, op de ‘verstrekkingen’ die naar velen meenden onvoldoende waren.
Het vergelijken van ‘toen’ met ‘nu’ is eigenlijk geen goede zaak omdat er zoveel anders is geworden. De kwaliteit van de gezondheidszorg in totaliteit is aanzienlijk verbeterd, de omvang van de zorg is beduidend toegenomen, de mogelijkheden op medisch gebied lijken (of zijn) nog onbeperkt, en ga zo maar door. Echter: aan dit alles hangt een prijskaartje. Tegenwoordig willen we ieder voor zich de best denkbare medische zorg en hulp. Pas als de nota daarvoor op de mat valt schrikken we eventjes: dat’s knap duur, nou ja, ik heb er recht op en hupsa gaat de nota naar de zorgverzekeraar (als die daar al niet rechtstreeks is ingediend). Dat we de bij ‘vroeger’ vergeleken méér-mogelijkheden met daaraan gekoppeld de kosten, zelf betalen via de premies dringt alleen aan het einde van het jaar tot ons door… we moeten beoordelen of we van ziektekostenverzekeraar willen veranderen. Naar inmiddels is gebleken maakt het qua premie niet veel meer uit waar je bent verzekerd, althans het aantal mensen dat verandert per 1 januari is niet bijster groot.
Ondanks het vorenstaande vond ik in sommige opzichten de tijd met het ziekenfonds wel duidelijker. De ziekenfondswet gaf aan waar je recht op had, de premies werden grotendeels ingehouden op het salaris of de uitkering; eigenlijk hoefde je nergens om te denken. Een receptje van de huisarts leverde je in bij de apotheker en je kreeg het medicijn zonder dat je zelf iets moest betalen. Was je particulier verzekerd: je kreeg het zelfde medicijn met een papiertje er om heen (verschil moest er zijn…) en de nota stuurde je nadat je de apotheker had betaald voor vergoeding naar de verzekeraar.
Dat in 2006 de nieuwe zorgverzekeringswet voor meer duidelijkheid zorgde en het verschil tussen ziekenfonds en particulier werd opgeheven, was enerzijds een goede zaak, anderzijds gingen de kosten relatief meer omhoog waardoor ook de premies relatief meer gingen stijgen. Persoonlijk was ik niet zo blij met de nieuwe wet: er kwam een einde aan mijn gratis ziektekostenverzekering {dat was een secundaire ‘arbeidsvoorwaarde’ waarvoor ik (en een aantal directie/stafleden van de ziekenfondsen in Nederland) afzagen van een salarisverhoging} terwijl er geen compensatie of degelijke kwam..! Een fikse achteruitgang dus.
Ook in de politiek is er af en toe het verlangen naar het “oude vertrouwde ziekenfonds”. Of dat terecht is laat ik maar in het midden. Wat mij betreft vind ik de situatie wat betreft de kosten en de dekking en de premie destijds doorzichtiger dan het nu is. Ik ben me er heel wel bewust van dat het misschien wel het vergelijken van appels en peren is.
Op 7 juni 2011 schreef Lex Oomkes in Trouw een column over het hunkeren naar het oude ziekenfonds. Ik heb hieronder de link geplaatst; even aanklikken (ctrl + klikken). Wat mij betreft gaan we niet terug naar af…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten